Principieel ben ik tegen het geven van huiswerk. Volgens mij zorgt dat ervoor dat de sociale ongelijkheid tussen kinderen zich vertaalt in schoolse resultaten. Sociale ongelijkheid is een term die vele ladingen dekt. Tegenwoordig wordt hiermee op een psychologische manier omgesprongen. Mensen onderaan de ladder zouden een gebrek aan toegang hebben aan het culturele en sociale leven in deze maatschappij. Allerlei soorten “dokters” worden dan aangetrokken om dit probleem van “sociale integratie” op te lossen. Deze aanpak gaat echter voorbij aan de kern van de zaak.  En deze is financieel. Zolang er niet voor gezorgd wordt dat alle mensen over een degelijk inkomen bezitten staan alle psychologische benaderingswijzen van de problematiek gelijk met brandhaartjes blussen of dweilen met de kraan open. 50 cent geven aan een bedelaar lost de structurele armoedeproblematiek niet op. Pogingen om bedelaars te integreren in een cultureel leven om zich op die manier goed te laten voelen ook niet. Het creëert hoogstens een illusie en draagt bij aan de voel-je-lekker-maatschappij waar we tegenwoordig in leven. Dan kan je beter wiet roken. Daar krijg je tenminste nog lachsalvo’s van.  De taart van de gecreëerde rijkdom dient eerlijker verdeeld te worden. Het geld halen waar het zit, klinkt het linkse cliché. In de politieke arena wordt dit op hoongelach onthaald. “Sloganesk, utopisch en vooral hol”. Op de reden waarom dit dan zo is, wordt meestal niet ingegaan. Zou het een gebrek aan politieke moed verbergen? Of ligt het eerder aan economische belangen?

Maar ik dwaal af. Huiswerk dus. Arme kinderen hebben niet dezelfde materiële en psychische ondersteuning als hun rijkere klasgenootjes. De tijd die armere kinderen dan thuis besteden aan schoolse taken is bijgevolg minder productief. Op lange termijn is zoiets gedoemd om zich te vertalen in schoolse resultaten.  Uiteraard is huiswerk niet de enige boosdoener. Het feit dat kinderen al zeer vroeg in de vakjes van het algemene, technische en beroepsonderwijs worden gestopt is minstens even verantwoordelijk voor het creëren van onevenwichtige schoolse resultaten tussen de rijkere kinderen enerzijds en de armere kinderen anderzijds. Als onderwijzer heb je zulke zaken echter niet rechtstreeks in de hand. Het is het maatschappelijke drukkingsveld (en zeker niet de politiek van bovenaf) dat deze dingen bepaalt. Als individuele onderwijzer heb je wel enig beslissingsvermogen over het huiswerk dat je meegeeft aan kinderen. Mijn stelling hierin is duidelijk. Liever geen, dan wel huiswerk. Dit betekent geenszins  dat ik voor een verlichting van de schoolse taken ben. In de loop van de geschiedenis is de tijd dat kinderen op school verbleven drastisch ingekort. Ik herinner me nog de verhalen van mijn ouders die  woensdag de hele dag en zaterdagvoormiddag naar school gingen.  “Wat een hel” hoor ik sommigen al luidop denken. Dat kan best zijn. Het feit is echter dat deze gemeenschappelijke tijd op school vervangen is door  “vrije tijd” thuis. Daar zit hem juist het addertje. Vrije tijd wordt door sommige kinderen opgevuld door huiswerk in een zeer ontvankelijk klimaat, terwijl dit voor anderen niet het geval is. In tegenstelling tot de thuissituatie creëert een onderwijzer  psychische en materiële  voorwaarden die voor iedereen gelijk zijn. Daardoor bestaat de kans dat sociale verschillen minder tot uiting kunnen komen in de schoolse resultaten. Pleiten voor meer tijd op school lijkt me dan ook zeer democratisch.

Hier in Malawi merk ik dat ik de laatste tijd wel huiswerk geef. De meeste kinderen van de school komen uit arme gezinnen die op het einde van de maand moeilijkheden hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Alle kinderen komen uit arme gezinnen. Zodoende zijn er weinig sociale verschillen. Slechts zeer weinig kinderen besteden na de schoolse uren enige aandacht aan de leerstof. Op dat punt zijn ze dus min of meer allemaal gelijk. Het stimuleren van huiswerk krijgt in dit opzicht een andere dimensie.

Apres avoirrecu de plaintes et des plaintes que j ecris seulement en neerlandais j ai enfin decider d ecrire une fois en francais. Comme ca tout le monde et content et il ne faut plus pleurer. Le probleme est que je ne trouve pas les accents, ni les apostrophes sur ce p.... clavier qwerty. Donc il faut faire avec.

Les vacances sont fini et j ai pris plein de photos. C beau, le Malawi. Parfois un peu blanc ( enfin c etait l impression que j avais quand on etait  dans la voiture avec quatre blancs donnant des commentaires sur tous ce qui bougeait sur la route. C etait comme dans un road movie. Om a ete dans les montagnes, les parcs nationaux et des marecages. Dans ces dernieres il n y avais plus des blancs depuis trois ans. On a meme ete en Mozambique, avec un petit bateau, juste le temps pour pouvoir exercer le portugais avec les gens la. Finalement c comme au Malawi... Suel les intellectuel se debroullent dans la langue du colonisateur. Les autres parlent Chichewa, au Malawi et au Mozambique. C seulement les deux langues europeennes qui sont divise sur le sujet.

Demain je commence de nouveau a donner cours. 35 eleves, pas des bancs, seulement qq chaises. La vue va de nouveau changer. Enfin autre choses que des pics de 3000 metres.